Woensdag 20 oktober 20.00 uur – zondag 24 oktober 2010 16.00 uur

Ervaring met zenmeditatie is noodzakelijk

Intensieve zenretraite met Nico Tydeman

In hun gedrag en omgang met hun leerlingen gedroegen de Ch’anmeesters zich als heuse dansers. Zij dansten het alledaagse bestaan. Niet gehinderd door een kunstzinnige opvatting, niet beducht om het verbeteren van zichzelf, zorgeloos over wijsheid of onwetendheid, lieten zij zich zien als iemand-van-hun-soort. Zij lachten, huilden, zongen, hielpen, vloekten. Zij toonden hun woede, ongeduld, vrees en jaloezie. Zij dansten naargelang de omstandigheden hen in beweging brachten. Een Ch’anmens is misschien geen ideaal, maar wellicht een waarachtig mens. En de Ch’anmeesters onderrichtten hun leerlingen deze waarachtigheid. Zij leerden hen de dansmeester te vinden in zichzelf. Maar de meester in ons is niet de held, de overwinnaar van het kwade. De meester in ons is degene die werkelijk zichzelf is, die zijn eigen karakter en persoon durft te geven en in een intieme relatie tot de omgeving wenst te staan. …. Daarom danst hij de gehele dag door. Maar hij danst in het duister. Niemand, ook hij zelf niet, weet waar de bewegingen vandaan komen. Niemand begrijpt zijn danspassen. Niemand kent het verhaal. Niemand weet wanneer het doek valt. (Uit: Dansen in het duister, blz. 140, 141)

Zazen – zitten-in-concentratie – alsof het leven is stil gezet. Alsof. Voor de regen kun je schuilen en wachten tot het droog wordt. Maar vergankelijkheid is onstuitbaar. … Voor het bestaan is er geen schuilplaats, geen toevluchtsoord. Maar ik kan een pauze nemen. Ik kan gaan ‘zitten’. Niet om tijdelijk te ontsnappen aan wat onontkoombaar is, noch om mij zelf enige rust te gunnen, maar om mij voor enkele ogenblikken de kans te geven de eindeloze stroom van leven en dood aan een nauwkeurig onderzoek te onderwerpen. Omdat het lastig is dit onderzoek te verrichten te midden van de taken en verplichtingen van alledag, behoeft het een aparte tijd en een enigszins geschikte ruimte. Zazen vereist een tijdelijke afzondering. (Uit: Dansen in het duister, bladzijde 145.)

Begeleiding
Nico Tydeman Sensei studeerde theologie in Nijmegen en kreeg zijn eerste zenonderricht bij Karlfried Dürkheim. Hij volgde zentraining bij Baker Roshi te San Francisco en bij Thich Nhat Hanh. Sinds 1983 is hij leerling van Genpo Roshi.
Bij uitgeverij Karnak verscheen van Nico Tydeman Zitten, de Praktijk van Zen (1980); Vormen van Oneindige Leegte (1990); Een Commentaar op de Plaatjes van de Os (1991) en bij de uitgeverij Asoka Dansen in het Duister; Een Proeve van Spiritualiteit (1999) en Koan – Contemplatie op Woorden en Gebaren (2005). Op 16 januari 2007 ontving Nico Tydeman Dharma-transmissie van zijn leraar Genpo Merzel Roshi.